تجربهٔ استفاده از سیستم MB.Drive Assist Pro مرسدس‌بنز؛ دست‌ها روی فرمان و گاهی دور از آن

MB.Drive Assist Pro مرسدس‌بنز

خیابان‌های سان‌فرانسیسکو بیش‌ازپیش پر از خودروهایی با شکل‌وشمایل عجیب شده‌اند؛ خودروهایی که حسگرهای بزرگ و برآمده‌ای روی بدنه‌شان نصب شده و کسی پشت فرمانشان نیست. کافی است دو دقیقه در شهر باشید تا خودرویی از ویمو یا زوکس از کنارتان عبور کند؛ نشانه‌ای روشن از اینکه انقلاب خودروهای خودران به منطقهٔ خلیج سان‌فرانسیسکو رسیده است. بااین‌حال، این خودروها همگی خدماتی محدود ارائه می‌کنند: با تلفن هوشمند احضار می‌شوند، شما را به مقصد می‌رسانند و بعد، به‌سرعت از زندگی‌تان ناپدید می‌شوند.

در مورد خودروهایی که می‌توان واقعاً مالکشان بود، خودروسازان مختلف پیشرفت‌های معناداری در مسیر خودران‌شدن داشته‌اند؛ اما این پیشرفت‌ها فعلاً در قالب سامانه‌های کمک‌راننده‌اند. این سامانه‌ها بخشی از رانندگی را، آن هم فقط در برخی مواقع، انجام می‌دهند و رانندهٔ پشت فرمان باید همچنان فعالانه بر عملکردشان نظارت کند.

مرسدس‌بنز سال آینده با دو قابلیت کمک‌رانندهٔ پیشرفته، یعنی Hands-Free Highway Assist و MB.Drive Assist Pro، گام دیگری به جلو برمی‌دارد. برای آشنایی زودهنگام با این فناوری‌ها، به منطقهٔ خلیج رفتم؛ جایی که بهشتی برای رانندگی خودکار به شمار می‌رود، تا آن‌ها را در بهترین خودروهای مرسدس‌بنز امتحان کنم.

رانندگی در بزرگراه بدون دست روی فرمان

اولین تجربه‌ام پشت فرمان GLS بود؛ بزرگ‌ترین و لوکس‌ترین شاسی‌بلند مرسدس‌بنز. این خودرو در نسخهٔ پرفورمنس AMG رانندگی نسبتاً لذت‌بخشی هم دارد، اما مأموریت من در آن صبح این بود که آرام بنشینم و دست‌هایم را از روی فرمان بردارم.

قابلیت Hands-Free Highway Assist قرار است به راننده اجازه دهد در بزرگراه‌های تقسیم‌شده و مشخصی که برای این قابلیت تعیین شده‌اند، بدون گذاشتن دست روی فرمان رانندگی کند. راننده همچنان باید حواسش به مسیر باشد؛ دوربینی که حرکت چشم‌ها را ردیابی می‌کند، این موضوع را بررسی می‌کند. بااین‌حال، دست‌کم می‌تواند تکیه دهد و بگذارد خودرو در مسیر طولانی بزرگراه، با سرعتی تا ۸۵ مایل بر ساعت، رانندگی را بر عهده بگیرد.

از آلامدا حرکت کردم و به بزرگراه ۸۸۰ رسیدم؛ بزرگراهی که هنوز نشانه‌های ترافیک سنگین صبحگاهی در آن دیده می‌شد. وقتی وارد بزرگراه شدم، کروز کنترل را فعال کردم و منتظر ماندم نشانگرهای تصویری روی صفحهٔ پشت‌آمپر و نمایشگر سربالا تغییر کنند: علامت فرمان سبز با دست‌های سبز باید به علامت فرمان سبز با دست‌های خاکستری تبدیل می‌شد.

همین نشانهٔ ظریف، نخستین مشکل را به وجود آورد. زیر نور شدید آفتاب صبحگاهی کالیفرنیا، تشخیص تغییر رنگ جزئی نمایشگر سربالا برایم دشوار بود. در صفحهٔ پشت‌آمپر هم نشانگر در گوشه‌ای قرار گرفته بود و فرمان جلوی دیدش را می‌گرفت.

سرانجام علامت را دیدم، دست‌هایم را از روی فرمان برداشتم و دیگر اتفاق خاصی نیفتاد. شاسی‌بلند به حرکت ادامه داد و من هم همراهش رفتم. تجربه کاملاً بی‌حادثه بود؛ دقیقاً همان‌طور که قرار است چنین سامانه‌هایی کار کنند. البته این به معنای تجربه‌ای کاملاً منفعلانه نبود. ترافیک سنگین بود و خودروها با سرعت‌های متفاوت در چندین خط حرکت می‌کردند. طولی نکشید که GLS شروع کرد راهش را میان خودروها باز کند؛ با هدف‌مندی و گاهی حتی تهاجمی حرکت می‌کرد تا سرعت انتخاب‌شدهٔ من را حفظ کند.

وقتی به خروجی نزدیک شدیم، خودرو حتی به خط سمت راست تغییر مسیر داد تا من در موقعیت مناسبی برای رسیدن به مقصد قرار بگیرم.

غییر خط خودکار در GLS عموماً خوب عمل می‌کرد، اما یک‌بار شاسی‌بلند نتوانست خودرویی را که با سرعت از خط سمت چپ نزدیک می‌شد تشخیص دهد و تلاش کرد مستقیماً وارد مسیر آن شود. برای لغو عملکرد سامانه مجبور شدم فرمان را در دست بگیرم.

کنترل دوبارهٔ خودرو کار آسانی است. برخلاف بعضی سامانه‌های کمک‌راننده، لازم نیست برای به‌دست‌گرفتن کنترل با خودرو کشمکش کنید؛ کافی است فرمان را بگیرید و هر طور می‌خواهید رانندگی کنید. تنها مشکلی که داشتم این بود که پس از دخالت در عملکرد سامانه، معمولاً ۱۰ تا ۲۰ ثانیه طول می‌کشید تا دوباره بتوانم دست‌هایم را از روی فرمان بردارم.

این تجربه با سامانه‌های دیگری که هم‌اکنون در جاده‌ها فعال‌اند، مثل Super Cruise شرکت جنرال‌موتورز، فاصلهٔ زیادی دارد. در آن سامانه، کافی است فرمان را بگیرید، خط عوض کنید و دوباره دست‌هایتان را رها کنید. Highway Assistant جدید بی‌ام‌و در iX5 تازه نیز تقریباً به همین شکل کار می‌کند و حتی راهنما را به‌جای شما روشن می‌کند.

مشکل دیگرم در بزرگراه، قطع‌شدن مکرر سامانه بود. GLS ناگهان از من می‌خواست دوباره دست‌هایم را روی فرمان بگذارم، حتی وقتی اتفاق خاصی در مسیر نمی‌افتاد.

بعدتر در همان روز، با یک S-Class از روی پل خلیج سان‌فرانسیسکو عبور کردم و اوضاع حتی بدتر بود. در مسیری حدوداً ۴۵ دقیقه‌ای، دست‌کم شش بار سامانه از کار افتاد و کنترل را به من برگرداند. به من گفته شد که سامانه در نسخهٔ اولیه بسیار محتاطانه عمل می‌کند و هرگاه تشخیص دهد موقعیتی پیچیده در پیش است، زودتر کنترل را واگذار می‌کند. امیدوارم این وضعیت به‌سرعت بهتر شود؛ چون این واگذاری‌های پی‌درپی باعث می‌شد استفاده از سامانه بیشتر آزاردهنده باشد تا آرامش‌بخش.

دست‌ها روی فرمان، خارج از بزرگراه

پس از تجربهٔ بزرگراه، فرصتی پیدا کردم با یک شاسی‌بلند GLC مجهز به قابلیت آیندهٔ MB.Drive Assist Pro در مرکز شهر سان‌فرانسیسکو رانندگی کنم. این سامانه فقط خارج از بزرگراه کار می‌کند و لازم است دست‌ها روی فرمان باشند. نیازی نیست دست‌ها دقیقاً در موقعیت ساعت ده و دو قرار بگیرند، اما باید به‌طور پیوسته دست‌کم تماسی با فرمان حفظ شود.

اگر این شرط را رعایت کنید، خودرو عملاً بیشتر رانندگی را خودش انجام می‌دهد: در ترافیک پیش می‌رود، از تقاطع‌ها و میدان‌ها عبور می‌کند، از عابران پیاده‌ای که بی‌ملاحظه از خیابان می‌گذرند دوری می‌کند و تقریباً هر کاری را که برای حرکت در شهری شلوغ مثل سان‌فرانسیسکو لازم است انجام می‌دهد. مقصد را در سامانهٔ مسیریابی یکپارچه وارد کنید، خودرو حتی پیچ‌ها را هم مدیریت می‌کند.

سال گذشته هنگام رانندگی با CLA پیش‌نمایشی از این سامانه دیدم، اما امسال خودم پشت فرمان نشستم. شاید سان‌فرانسیسکو پرآشوب‌ترین شهر دنیا نباشد، اما قطعاً در ردهٔ شهرهای شلوغ قرار می‌گیرد؛ شهری پر از خودروهایی که دوبله پارک کرده‌اند و آدم‌های زیادی که بدون هشدار قبلی دور می‌زنند.

GLC با کمک ۱۰ دوربین و پنج حسگر راداری محیط را می‌دید و بدون مشکل از پس همه‌چیز برآمد. خودرو با آرامش از کنار عابران پیاده ــ چه داخل خط عابر و چه بیرون از آن ــ دوچرخه‌سواران و انواع رانندگان بد عبور می‌کرد. در مسیری که نزدیک به یک ساعت طول کشید، فقط یک بار لازم شد دخالت کنم: خودرو در یک تقاطع متوقف شده بود و من در مقطعی پدال گاز را لمس کردم.

از نظر رفتار رانندگی، تنها نکتهٔ عجیب این بود که شاسی‌بلند گاهی در تقاطع توقف می‌کرد، کمی به جلو می‌خزید و بعد دوباره می‌ایستاد. در غیر این صورت، عملکردش بی‌نقص بود؛ هرچند گاهی محتاطانه عمل می‌کرد، …